Afroamerykanie podczas wojny domowej

Afroamerykanie podczas wojny domowej

Historia >> Wojna domowa


Kompania 4. Piechoty
przez National Park Service Nie wolno walczyć

Dziś może wydawać się naturalne, że Afroamerykanie walczyliby po stronie północy w wojnie domowej. W końcu walczyliby o swoją wolność i koniec niewolnictwa. Jednak pomimo chęci zakończenia niewolnictwa, ludzie na północy nie chcieli, aby Afroamerykanie stali się częścią armii. Nawet prezydent Lincoln obawiał się, że graniczne stany odłączyłyby się, gdyby pozwolił byłym niewolnikom walczyć na wojnie.

Żołnierze afroamerykańscy dołączają do armii

Niektórzy abolicjoniści, tacy jak Frederick Douglass argumentował, że Afroamerykanie powinni mieć możliwość walki. W miarę trwania wojny Północ potrzebowała więcej krzepkich ludzi do walki. Na początku 1863 roku Unia zdecydowała się oficjalnie zezwolić Afroamerykanom na wstąpienie do armii. Żołnierze biało-czarni nadal byliby w oddzielnych pułkach, a pułki czarnych miałyby białych oficerów.



Pierwsze czarne pułki

Ważną rolę odegrały pierwsze czarne pułki. Wielu białych ludzi wierzyło, że byli niewolnicy nie byliby na tyle odważni, by walczyć w bitwie. Pierwsze czarne pułki dowiodły, że się mylili. Walczyli z odwagą i męstwem w obliczu ostrzału i śmierci. Dwa z pierwszych afroamerykańskich pułków walczyły pod dowództwem generała Nathaniela Banksa w bitwie pod Port Hudson. General Banks później chwalił ich za waleczność i charakter.

Odwaga do walki

Walka w wojnie secesyjnej wymagała dużo odwagi, ale była jeszcze bardziej niebezpieczna dla czarnych żołnierzy. Jeśli czarni żołnierze zostali schwytani przez Konfederatów podczas walki o Unię, byli straceni lub sprzedani z powrotem w niewolę. Konfederaci rozstrzelali także wszystkich schwytanych białych oficerów czarnych pułków.


Szturm na Ft Wagnera
przez Kurz & Allison

Jednym z najsłynniejszych czarnych pułków był 54. pułk piechoty Massachusetts. Ich historia została opowiedziana w nagradzanym filmie z 1989 rokuChwała. Ich najsłynniejsza bitwa miała miejsce, gdy poprowadzili szarżę Unii na Fort Wagner. Stracili około 40% swoich żołnierzy, w tym dowódcę pułkownika Roberta Shawa. Jednak ich odwaga była inspiracją dla wszystkich żołnierzy Unii, a zwłaszcza innych czarnych pułków.

Więcej żołnierzy afroamerykańskich

W miarę trwania wojny coraz więcej czarnych żołnierzy zaciągało się do walki na północy. Stali się główną częścią sił zbrojnych Unii. Pod koniec wojny około 180 000 Afroamerykanów walczyło, dokonując znaczących zmian i pomagając Północy wygrać wojnę.

Afroamerykanie na południu

Afroamerykanie również brali udział w armii konfederatów. Byli wykorzystywani głównie jako robotnicy, chociaż czasami byli zmuszani do walki, gdy walki stały się zacięte. Pod koniec wojny, w 1865 roku, Południe ostatecznie zatwierdziło czarnych żołnierzy.

Ciekawe fakty o Afroamerykanach podczas wojny domowej
  • Przez większą część wojny czarnoskórym żołnierzom płacono 10 dolarów tygodniowo. To było o 3 dolary mniej niż biali żołnierze. Kongres przyznał ostatecznie równą płacę w 1864 roku.
  • Senator Howell Cobb z Georgii powiedział: „... jeśli niewolnicy są dobrymi żołnierzami, to cała nasza teoria niewolnictwa jest błędna”.
  • W czasie wojny zginęło około 40 000 żołnierzy afroamerykańskich. Około 70% z nich zmarło z powodu chorób i infekcji.
  • Harriet Tubman , zbiegł niewolnik, który pracował na kolei podziemnej, podczas wojny secesyjnej pracował jako szpieg na północy.
  • Niewolników, którzy uciekli do Armii Unii, nazywano kontrabandami.