Wydarzenia związane z rzucaniem z lekkiej atletyki
Lekkoatletyka: Wydarzenia związane z rzucaniem
Zawsze fajnie jest zobaczyć, kto może rzucić czymś najdalej, niezależnie od tego, czy jest to piłka, frisbee, czy nawet kamień. Lekkoatletyka to prawdziwy sport, w którym można rzucać na odległość. Poniżej opisano cztery główne zdarzenia związane z rzucaniem.
Dysk
W przypadku dyskowców zawodnik rzuca okrągły dysk, zwykle wykonany z tworzywa sztucznego z metalową obręczą. Kolegium męskie i dysk olimpijski waży 2 kilogramy (4,4 funta). Kobieca szkoła wyższa i olimpijski dysk waży 1 kilogram (2,2 funta). Dysk jest wyrzucany z betonowego kręgu o średnicy około 8 stóp. Stopy zawodnika nie mogą opuścić kręgu zanim dyskiem wyląduje, w przeciwnym razie zawodnik popełni błąd i rzut nie będzie się liczył. Sportowiec obraca się, aby nabrać rozpędu i prędkości, a następnie puści dyskiem we właściwym kierunku. Zawodnik, który wyrzuci go najdalej od przedniej części koła (i wewnątrz obszaru dozwolonego), wygrywa.
Oszczep
Oszczep przypomina włócznię. Wydarzenie to powinno być nadzorowane na wszystkich poziomach, aby nikt nie został ranny. Męski włócznia college i olimpijski oszczep waży 800 gramów (28,2 uncji) i ma około 8,5 stopy długości. Kobieca szkoła wyższa i olimpijski oszczep waży 600 gramów (21 uncji) i ma około 7 stóp długości. Aby rzut oszczepem był legalny, musi być rzucony w określony sposób. Używając oszczepu, zawodnik musi:
- 1) Trzymaj oszczep za uchwyt i nigdzie indziej
- 2) Rzuć oszczepem z góry (nie jesteśmy pewni, czy podstęp i tak działałby zbyt dobrze)
- 3) Nie mogą odwracać się plecami do celu podczas rzucania (oznacza to, że nie mogą się obracać)
Pchnięcie kulą
W przypadku pchnięcia kulą zawodnicy rzucają metalową piłką. Męska koszulka gimnastyczna i olimpijska waży 16 funtów. Kobiecy strzał z college'u i olimpijski waży 4 kilogramy (8,8 funta). Ten sport właściwie zaczął się od zawodów w rzucaniu kulami armatnimi w średniowieczu. Strzał jest wyrzucany z betonowego kręgu o średnicy 7 stóp. Przód koła ma metalową deskę zwaną bortnicą. Podczas rzutu zawodnik nie może dotknąć górnej krawędzi palcówki ani nad nią przejść. Zawodnik jedną ręką trzyma strzał blisko swojej szyi. Istnieją dwie powszechne techniki rzucania: pierwsza polega na wykonaniu przez zawodnika ślizgu lub „szybowania” z tyłu do przodu koła przed oddaniem strzału. W drugim zawodnik kręci się w kole (podobnie jak dyskiem) przed oddaniem strzału. W obu technikach celem jest nadanie pędu i ostatecznie odepchnięcie lub „oddanie” strzału w kierunku dozwolonego miejsca lądowania. Zawodnik musi pozostać w kręgu do momentu oddania strzału. Zawodnik, który wyrzuci go najdalej od przedniej części koła (i wewnątrz obszaru dozwolonego), wygrywa.
Rzut młotem
Rzut młotem tak naprawdę nie polega na rzucaniu młotkiem, jak by się wydawało. W tej konkurencji rzutu lekkoatletycznego zawodnik rzuca metalową kulkę przymocowaną do rączki i prostego drutu o długości około 3 stóp. Męski młotek i młot olimpijski waży 16 funtów. Kobiecy młotek i młot olimpijski waży 4 kilogramy (8,8 funta). Młot jest wyrzucany z betonowego koła o średnicy 7 stóp (tak jak pchnięcie kulą), ale nie ma deski na palce. Podobnie jak dysk i pchnięcie kulą, zawodnik musi pozostać w kręgu, dopóki młot nie wyląduje. Zawodnik obraca się kilka razy, aby nabrać rozpędu, zanim zwolni i rzuci młotkiem. Równowaga jest ważna ze względu na siłę generowaną przez ciężką kulkę na końcu drutu. Zawodnik, który wyrzuci go najdalej od przedniej części koła (i wewnątrz obszaru dozwolonego), wygrywa.
Imprezy biegowe
Wydarzenia związane ze skokami
Rzucanie wydarzeń
Lekkoatletyka spełnia
IAAF
Słowniczek i terminy dotyczące lekkoatletyki
Sportowcy
Jesse Owens
Jackie Joyner-Kersee
Usain Bolt
Carl Lewis
Kenenisa Bekele
